Tamaillín ó shin bhíos ag caint le healaíontóir na Gaeilge (nílim chun ainm a lua), agus bhí iarratas agam air – is é sin a chuid ealaíne a chur os comhair an phobail, saor in aisce, “ar son na cúise”, ar feadh lae. D’aontaigh sé, agus rinne sé an-jab dom, táim fíor-bhuíoch de agus faoi chomaoin mhór aige.

Ag an am céanna, níor chuir sé fiacal ann ach go gcaithfidh lucht na Gaeilge luach mar is ceart a chur ar a gcuid teanga agus ar a gcuid ealaíón, agus luach airgid a chur air an rud céanna. I bhfocail eile, ba cheart dom íoc as a chuid ama.

Tuigim dó. Ag an am céanna, ní raibh éinne ag íoc as mo chuidse am chun an léiriú a dhéanamh – a mhailairt ar fad a bhí i gceist, agus airgead á chailliúint agam bliain i ndiaidh bliana an rud seo a chur ar siúl. Ach fós, tuigaim dó – ní fiú teanga gan ealaín measaim, agus ní féidir ealaín a chur ar bun gan luach mar mar is ceart a chur air.

Ní fear na n-ealaíon mé – ach ag an am céanna bainim úsáid as na buanna atá agam, más suarach féin iad, ar son na cúise. An ceart d’ealaíontóirí an rud céanna a dhéanamh leis na buanna atá acusan? Ar thaobh eile den scéal, nílimse ag iarraidh slí bheatha a dhéanamh as na buanna sin, rud a bheadh á dhéanamh ag ealaíontóir de smior. Freagraí ar chartaí poist le bhur dtiol.